''Običaj je (bio) da se za veliki praznik poželi sve najbolje svečarima, ali i svima drugima, kao što za trpezu postavljenu na Bajram ispred džamije može sesti i poslužiti se svako ko se tu nađe i ko to poželi, a poglavar crkve koja je miljenica ili drugo lice države okomio se na milione upokojenih u prirodi i u vasioni pagana, ništa manje zamerio se i živim paganima prišivši im neumerenost u piću, iako paganstvo i alkoholizam ne slove za dve strane istog novčića''

Po prepoznatljivoj matrici negativnog izvještavanja dok se ne plati reklama, mafijaški medijski koncern je još od najave investicionog buma u ovom gradu, počeo sa perfidnim fabrikovanjem nepostojećih problema i montiranjem priloga koji za cilj imaju da nanesu štetu Kolašinu, njegovom imidžu i daljem razvoju.

Naravno da je pričica kako je Milovan Đilas 1945. napisao neki članak za list Borba te su zbog tog članka Crnogorci postali Crnogorci, a do tog članka su bili Srbi, čista bajka. Istina je da su vladika Petar II Petrović Njegoš i kralj Nikola propagirali srpstvo iz političkih i dinastičkih razloga, ali običan narod u Crnoj Gori nikad se nije odrekao crnogorstva.

U Srbiji i Crnoj Gori postoji iskrena negativna saradnja Srpske pravoslavne crkve sa političkim snagama: u Srbiji sa samom vladom, a u Crnoj Gori sa iredentističkim delom vladajuće parlamentarne većine i članova vlade. Ta saradnja, na programu Velike Srbije, održava u Beogradu na vlasti ultra-nacionalističku vladu i kriminalne bande, dok u Crnoj Gori ona teži uništenju crnogorske nezavisnosti uz pomoć velikosrpskih partija i saradničkih gangsterskih bandi sa beogradskim, navodi Veselinov