Crnogorski forum
ISTORIJSKA I KANONSKA ISTINA KAO ODGOVOR SRPSKOM MITROPOLITU JOANIKIJU- STRANOM TIJELU U CRNOJ GORI
ISTORIJSKA I KANONSKA ISTINA KAO ODGOVOR SRPSKOM MITROPOLITU JOANIKIJU- STRANOM TIJELU U CRNOJ GORI
Zašto je potrebno obnoviti autokefalnu pravoslavnu crkvu u Crnoj Gori?
Izjave mitropolita Joanikija, u kojima pokušava da odbrani monopol i prisustvo Beogradske patrijaršije u Crnoj Gori, predstavljaju nastavak dugogodišnje političke i identitetske manipulacije. Kada se odbaci politička propaganda i pogleda direktno u arhivska dokumenta, crkvene kanone i istorijske činjenice, postaje potpuno jasno da je obnova autokefalne Pravoslavne crkve u Crnoj Gori istorijski, pravni i civilizacijski imperativ za trajni mir i stabilnost.
Falsifikat „vjekovnosti“ i nasilno gašenje Crnogorske pravoslavne crkve:
Tvrdnja da današnja Srpska pravoslavna crkva ima vjekovni kontinuitet u Crnoj Gori predstavlja svjesnu istorijsku laž. Autokefalna Crnogorska pravoslavna crkva postojala je vjekovima, imajući svoj međunarodni kanonski status, samostalnost i državni legitimitet, kada nije ni bilo države Srbije.
Godine 1920. nakon nestanka Kraljevine Crne Gore, autokefalna Crnogorska crkva je nasilnim putem, ukazom kralja Aleksandra Karađorđevića, ukinuta i pripojena novonastaloj crkvenoj strukturi u Kraljevini SHS. To nije bilo nikakvo „bratsko ujedinjenje“, već klasična državna aneksija i okupacija crkvenog suvereniteta.
Naziv „SPC“ ne postoji u Tomosu iz 1922. godine
U ključnom dokumentu iz 1922. godine (Tomos vaseljenskog patrijarha Meletija IV), kojim je formalizovano crkveno ujedinjenje, naziv „Srpska pravoslavna crkva“ ne pominje se ni na jednom mjestu.
Autokefalnost je priznata instituciji pod zvaničnim imenom: „Sveta Autokefalna Pravoslavna Crkva u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca“.
Današnji naziv „SPC“ uveden je tek 1931. godine unutrašnjim aktom (Ustavom crkve). To znači da ova institucija pod tim nazivom nikada nije dobila međunarodno crkveno priznanje (Tomos) za današnje države u kojima djeluje.
Dodatno, istorijska je činjenica da je ovaj dokument obezbijeđen finansijskom transakcijom, Vlada Kraljevine SHS je Vaseljenskoj patrijaršiji isplatila 1,5 miliona zlatnih franaka kako bi dobila taj papir i legalizovala preuzimanje tuđih teritorija.
Osuda etnofiletizma (Sabor iz 1872. godine)
U pravoslavnom kanonskom pravu, na Carigradskom saboru 1872. godine, osuđen je i anatemisan etnofiletizam, praksa podređivanja crkvene organizacije nacionalnim, državnim i političkim interesima jedne nacije (u ovom slučaju hegemonističke politike Beograda). Korišćenje crkve kao instrumenta za posrbljavanje i posvajanje tuđih teritorija predstavlja direktno kršenje ovog vaseljenskog načela.
Teritorijalni princip i raspad država
Pravoslavni kanoni (poput 38. kanona Trulskog sabora) jasno propisuju da crkvene granice moraju pratiti državne granice.
Tomos iz 1922. godine izdat je isključivo za državu koja odavno ne postoji (Kraljevinu SHS).
Priznanjem autokefalnosti Makedonske pravoslavne crkve (Ohridske arhiepiskopije) 2022. godine, Vaseljenska patrijaršija je i praktično potvrdila da se stari Tomos nije više valida onog trenutka kada je Makefonija postala nezavisna država i kada je priznata pravoslavna crkva u Makedoniji.
Budući da je Crna Gora obnovila svoju nezavisnost 2006. godine, po svim pravnim i kanonskim uzusima, obnova nezavisnosti države mora biti praćena i povratkom autokefalne crkve.
Imovina koju je gradio crnogorski narod nije vlasništvo Beograda
Svu crkvenu imovinu, manastire, hramove i kulturna dobra na teritoriji Crne Gore vjekovima su gradili i stvarali crnogorski narod, plemena i država Crna Gora, od Crnojevića do Petrovića. Ništa od toga nisu gradili Srbija niti Beograd.
Predstavljati te svetinje kao vlasništvo tuđe patrijaršije, uzurpirati ih i koristiti kao simbole okupacije i markiranja tuđe teritorije, predstavlja otvorenu ranu u temelju crnogorskog društva.
Istorijska istina o Njegoševoj kapeli: Svedočenje Vladimira Dedijera i dinastičko rušenje Karađorđevića
Tvrdnje mitropolita srpskog Jaonikija o navodnom ispunjavanju Njegoševog amaneta predstavljaju grubo falsifikovanje istorije, na šta je još u svom čuvenom svjedočenju i javnim istupima 1970. godine ukazao akademik i istoričar Vladimir Dedijer.
Rušenje Njegoševe kapele zarad dinastičke slave Karađorđevića, prema istorijskim činjenicama i arhivskim podacima koje je Dedijer detaljno ispitao, originalna zavjetna kapela Petra II Petrovića Njegoša iz 1845. godine na Lovćenu mogla je biti obnovljena. Međutim, kralj Aleksandar Karađorđević 1925. godine nije htio da je obnovi, već je naredio da se ostaci prvobitne Njegoševe zadužbine poruše do temelja, a stari kamen baci u bespuće.
Kralj Aleksandar je podigao novu kapelu od novog materijala (uz učešće tadašnje srpske crkvene hijerarhije i Nikolaja Velimirovića u duhu tadašnje Karađorđevićeve ideologije) prvenstveno u spomen rođenja svog sina Petra II Karađorđevića i radi učvršćivanja slave sopstvene dinastije na okupiranoj teritoriji Crne Gore, a ne u izvornom zavjetnom duhu Svetog Petra Cetinjskog.
Pozivati se na „amanet“ kroz veličanje građevine koja je nikla na ruševinama prave Njegoševe kapele s ciljem gušenja crnogorskog državnog identiteta, predstavlja svjesno obmanjivanje javnosti od strane sveštenog lica koje krši osnovna hrišćanska načela istine.
Zloupotreba državnog položaja, obmana Venecijanske komisije i ništavnost Temeljnog ugovora
Poseban čin nezakonitog djelovanja predstavlja način na koji je donesen Zakon o slobodi vjeroispovijesti i potpisan ugovor sa Beogradskom patrijaršijom je čista obmana Venecijanske komisije.
Dritan Abazovic je grubom obmanom uskratio slanje novog, izmijenjenog Zakona o vjerskim zajednicama Venecijanskoj komisiji 2021. godine, te je on na brzinu i prevarno usvojen kako bi se dalo apsolutno preimućstvo SPC u Crnoj Gori.
Prekoračenje ovlašćenja i nelegitiman temeljni ugovor, jer bivši premijer Dritan Abazović je mogao potpisivati ugovore isključivo sa vjerskim zajednicama unutar Crne Gore, a nikako sa stranom crkvom sa sjedištem u Beogradu. U samom ugovoru je lažno navedeno da je država ravnopravan potpisnik tog sporazuma, što je notorna neistina jer svaki ugovor sa stranim subjektom ili državom mora biti verifikovan od strane Skupštine Crne Gore da bi država stala iza njega. Poređenje sa konkordatom sa Katoličkom crkvom je apsurdno jer je njen poglavar papa sa centrom u Vatikanu (međunarodni subjekat Sveta Stolica) i taj ugovor je po zakonu morao biti ratifikovan u Skupštini, što sa Beogradskom patrijaršijom nije učinjeno.
Temeljni ugovor sa SPC grubo je srušen kršenjem odredbi Ustava Crne Gore (članovi 8, 9, 12 i 14) kojima se garantuje pravni poredak, odvojenost vjerskih zajednica od države i zabrana podređivanja državnih interesa stranim strukturama. Upravo zato je ovaj ugovor pravno ništavan i svaka buduća odgovorna vlada ga može i mora jednostavno raskinuti.
Evropska agenda i jedini put ka trajnom miru
Nema i neće biti istinskog mira, stabilnosti ni trajnog pomirenja u Crnoj Gori dok se ova istorijska nepravda ne ispravi. Evropski put Crne Gore postao je ključni mehanizam pred kojim se ovakve anomalije moraju rješavati. Vladavina prava, strogo poštovanje imovinskih propisa, obavezna registracija svih vjerskih zajednica pod njihovim pravim imenom i statusom, kao i sprječavanje da strane države preko svojih crkvenih ispostava upravljaju državnim institucijama, uslovi su bez kojih nema zatvaranja poglavlja sa Evropskom unijom.
Otvorena vrata za sve pravoslavce
Obnova #autokefalne #Pravoslavne #crkve #u #Crnoj #Gori ne znači isključivanje bilo koga, već upravo suprotno, otvaranje vrata za sve pravoslavne vjernike u Crnoj Gori, bez obzira na njihovo nacionalno izjašnjenje (bili oni Crnogorci, Srbi ili bilo ko drugi). Crkva mora biti duhovni dom svih njenih građana, a ne poligon za političku kontrolu, širenje nacionalističke ideologije i služenje interesima stranog centra moći.
Vrijeme je da se prekinu manipulacije, da se primijene izvorna dokumenta i istorijska istina, te da Crna Gora, u skladu sa kanonskim pravom i civilizacijskim normama, vrati puno dostojanstvo svojoj istorijskoj i autokefalnoj crkvi.
Crnogorski forum
30. 10. 2026.g
0 Komentara