Politika

Crnogorski forum

OTVORENI ODGOVOR PATRIJARHU PORFIRIJU I DR ALEKSANDRU STAMATOVIĆU

Jul 31, 2026 0 Komentara

(15 riječi)

Demaskiranje istorijskog anahronizma i revizije crnogorske državne, vojne i crkvene istorije

Izjava patrijarha Porfirija na Vučjem dolu da je "pobjeda na Vučjem dolu u istoriji srpskog naroda ostala zapisana zlatnim slovima", kao i tvrdnje istoričara dr Aleksandra Stamatovića na akademiji u Nikšiću da je to bila "bitka srpskog integralizma" u kojoj su borci navodno nastupali kao "dijelovi jedne srpske vojske", predstavljaju otvoreni pokušaj prekrajanja prošlosti, istorijski anahronizam i direktno miješanje u unutrašnje stvari suverene i sekularne države Crne Gore.

​Izvorna istorijska građa, državni ustavi i međunarodni kanonski dokumenti nepobitno dokazuju sljedeće činjenice:

​1. Vojno-državna istina o Vučjem dolu (1876) i demanti tvrdnji A. Stamatovića

​Čija je bila vojska i pobjeda: Bitku na Vučjem dolu (28. jula 1876. godine) vodila je i izvojevala Crnogorska vojska pod neposrednom komandom knjaza Nikole I Petrovića i crnogorskih vojvoda (Petar Vukotić, Peko Pavlović, Jole Piletić, Bajo Bošković). Suprotno pseudohistorijskim konstrukcijama Aleksandra Stamatovića o "jednoj srpskoj vojsci", svi borci su djelovali isključivo unutar jedinica Crnogorske vojske i pod crnogorskom državnom komandom.

​Vojni i državni simboli: Rat je vođen pod vjekovnim crnogorskim simbolima,  krstaš-barjakom i alaj-barjakom (državnom i vojnom zastavom sa dvoglavim orlom i inicijalima crnogorskog vladara). Turske vojskovođe su se na bojištu predale crnogorskim komandantima i predale im svoje armijske barjake.

​Đe je bila i kako je prošla Srpska vojska 1876. godine: Srpska vojska se u vrijeme Vučedolske bitke uopšte nije nalazila na Vučjem dolu, niti u Crnoj Gori. Kneževina Srbija je vodila sopstveni (Prvi srpsko-turski) rat na potpuno drugom ratištu,  na južnom moravskom frontu. Za razliku od crnogorskog trijumfa na Vučjem dolu, Srpska vojska je u tom ratu pretrpjela teške vojne poraze od Turaka (naročito u bitkama kod Aleksinca i Đunisa), zbog čega je Srbija bila primorana da od Osmanskog carstva traži primirje i spasava svoju teritoriju. Crnogorske pobjede i vojna samostalnost primorali su Turke da drže velike snage prema Crnoj Gori.

​Ciljevi rata: Ratni cilj Knjaževine Crne Gore bio je oslobođenje njenih istorijskih teritorija, vraćanje i izlazak na more i međunarodno priznanje sopstvene vjekovne nezavisnosti, ostvareno na Berlinskom kongresu 1878. godine, a ne nikakav "srpski integralizam".

​2. Pravni i ustavni status Crnogorske crkve

​Tvrdnje da je Vučji do "pobjeda Srpske crkve" u potpunosti opovrgavaju pravni akti same države Crne Gore, kao i međunarodni pravoslavni katalozi:

​Atinska sintagma (1855): U službenom zborniku kanonskih prava i kataloga autokefalnih crkava, koji su u Atini izdali kanonisti Ralis i Potlis uz blagoslov Carigradske patrijaršije, Crnogorska crkva je upisana pod rednim brojem 9 kao: "Autokefalna Mitropolija Crnogorska".

​Ustav Knjaževine Crne Gore iz 1905. godine (Član 40):

Najviši državni pravni akt Knjaževine Crne Gore u svom članu 40 izričito normira punu autokefalnost i samostalnost:

​"Državna vjera je u Crnoj Gori istočno-pravoslavna. Crnogorska je crkva autokefalna. Ona ne zavisi ni od kakve strane Crkve, ali održava jedinstvo u dogmatima sa istočno-pravoslavnom vaseljenskom Crkvom."

​Beogradska mitropolija (1879): Crkva u Kneževini Srbiji (Beogradska mitropolija) dobija autokefalnost od Carigrada tek 20. oktobra 1879. godine,  pune tri godine nakon bitke na Vučjem dolu. O tom činu je mitropolit beogradski Mihailo zvanično dopisom obavijestio autokefalnu Crnogorsku crkvu i njenog poglavara na Cetinju.

​3. Nepobitni dokaz iz Tomosa Carigradske patrijaršije (1922)

​Tvrdnju da su sve te crkve bile "jedna te ista crkva" u potpunosti ruši doslovni citat iz samog Tomosa Carigradske patrijaršije od 19. februara 1922. godine (br. 1148) koji je potpisao patrijarh Meletije IV sa članovima Sinoda. U tom dokumentu doslovce piše:

​"...Priznajući pak proglašeno jedinstvo avtokefalnih crkava: Srpske, Crnogorske i Karlovačke, kao i dveju dalmatinskih eparhija, prima od ovih obrazovanu Svetu Avtokefalnu Ujedinjenu Pravoslavnu Srpsku Crkvu kao sestru..."

​Ovaj izvorni tekst dokazuje:

​Tri zasebne crkve: Sam Carigradski tron izričito pominje i priznaje Srpsku, Crnogorsku i Karlovačku kao tri potpuno odvojene i samostalne autokefalne crkve koje su postojale do tog trenutka.

​Kupovina akta (1.500.000 zlatnih franaka): Izdavanje ovog Tomosa i prenos jurisdikcija ostvaren je nakon što je Vlada novostvorene Kraljevine SHS platila Carigradskoj patrijaršiji iznos od 1,5 miliona zlatnih franaka (tzv. naknadu/taksu za eparhije u Makedoniji i BiH). Taj finansijski transakcioni momenat, uz vojno-političku aneksiju Crne Gore 1918. godine, sa kanonskog stanovišta predstavlja simoniju (kupovinu crkvenih povelja novcem), što čitavom procesu oduzima kanonsku čistotu.

​4. Nedostatak pisanih arhivskih dokumenata i Homatijanovo pismo (1219–1220)

​Pokušaji da se crkveni kontinuitet izvede iz 1219. godine padaju na provjeri primarne arhivske građe:

​Nema sačuvanog Tomosa: U arhivama ne postoji nikakav sačuvani pisani Tomos, pravni akt ili zvanična povelja iz 1219. godine o davanju autokefalnosti Rastku (Savi) Nemanjiću. Takođe, ne postoje  dokumentarni ili bilo kakvi  dokazi o kanonskom rukopoloženju po pravilu od strane tri episkopa.

​Pismo i optužba Homatijana (1220): Ohridski arhiepiskop Dimitrije Homatijan u svom sačuvanom pismu iz 1220. godine izričito optužuje Savu Nemanjića za samovoljno preuzimanje (uzurpaciju) eparhija koje su bile pod jurisdikcijom Ohridske arhiepiskopije (kojima je Zeta/Duklja do tada pripadala), te mu otvoreno prijeti anatemom i na kraju je i bačena anatema..

​Vjekovno nasljeđe: Na prostoru Crne Gore organizovani hrišćanski crkveni život (Dukljanska/Barska nadbiskupija i drevne episkopije) postojao je vjekovima prije Nemanjića.

​ZAKLJUČAK I ZAHTJEV VRHOVNOM DRŽAVNOM TUŽILAŠTVU (VDT)

​Upotreba istorijskih jubileja Crne Gore i pobjeda Crnogorske vojske za promociju vanjskih nacionalnih projekata i ideologija predstavlja direktan udar na crnogorski, građanski, sekularni i suvereni karakter države. Ignorisanje crkvenih kanona o etnofiletizmu, uz potiskivanje istorijskih činjenica o crkvenom i državnom kontinuitetu Crne Gore, izaziva opravdanu zabrinutost domaće i međunarodne javnosti.

​Pobjeda na Vučjem dolu 1876. godine bila je i ostaje nacionalni, vojni i državni trijumf Crne Gore, ostvaren pod krstaš-barjakom i alaj-barjakom Crnogorske vojske.

​Nijedan gostujući vjerski poglavar, niti lokalni ideološki istoričar, nema pravo da zloupotrebljava javni prostor u sekularnoj Crnoj Gori kako bi falsifikovao istoriju, širio neistine i negirao crnogorski narod, njegovu vojsku i njegovu državu. Pokušaji da se slavne crnogorske pobjede pripišu tuđim crkvenim institucijama ili ideologijama,  dok su tuđe armije u to vrijeme bile poražene na sopstvenom frontu u Srbiji,  potpuno se raspadaju pred nepobitnim arhivskim dokazima, članom 40 Ustava Knjaževine Crne Gore iz 1905. godine, kao i samim tekstom Carigradskog tomosa iz 1922. godine (br. 1148).

​Zbog izrečenih teških neistina, širenja vjerske i nacionalne netrpeljivosti, te otvorenog podrivanja ustavnog poretka suverene države Crne Gore:

​Zahtijevamo od Vrhovnog državnog tužilaštva (VDT) Crne Gore da hitno pokrene istragu protiv patrijarha Porfirija Perića i donese odluku o zabrani njegovog ulaska u Crnu Goru.

Riječ je o licu koje je pred sudskim organima države članice Evropske unije već osuđivano za krivično djelo zlostavljanja. Viši i Vrhovni sud Slovenije pravnosnažno su utvrdili odgovornost za dugogodišnji mobing i psihičko zlostavljanje sveštenika Željka Lubarde (uz nalog za isplatu 13.000 eura odštete), dok ga je Okružni sud u Ljubljani u krivičnom postupku proglasio krivim za zlostavljanje na radnom mjestu i izrekao mu kaznu zatvora od 4 mjeseca i novčanu kaznu od 10.000 eura.

​Takođe zahtijevamo od VDT-a da pokrene krivični postupak protiv dr Aleksandra Stamatovića zbog osnova sumnje da je javnim falsifikovanjem istorijskih činjenica, negiranjem crnogorskog državnog i nacionalnog identiteta te otvorenom propagandom uperenom protiv Ustavom utvrđenog poretka Crne Gore počinio krivično djelo izazivanja nacionalne, rasne i vjerske mržnje i podrivanja suvereniteta države.

​Država Crna Gora mora zaštititi svoj ustavni poredak, sekularne temelje i dostojanstvo svojih građana od lica koja usred Crne Gore deluju sa ciljem rušenja njenog istorijskog i državnog identiteta. Takođe pozivam premijera Milojka Spajića kao i predsjednika CG Jakova  Milatovića da pokrenu postupak povraćaja autokefalnosti Crnogorske crkve pred Vaseljenskom patrijaršijom.

 

​