U fokusu

Mirko Marković o zločinima nad Crnom Gorom i Crnogorcima i ubistvu

Apr 13, 2026 0 Komentara

(15 riječi)

Član KPJ od rane mladosti (1923), politički zatvorenik i emigrant u Sovjetskom Savezu, pripadnik Kominterne, završio je Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada i Institut za crvenu profesuru u Moskvi 1935. i postao doktor ekonomskih nauka

Mirko Marković, iz Pipera, rođen 1906, sinovac dr Vukašina Markovića, bio je istaknuta i veoma značajna ličnost u istoriji Crne Gore i Jugoslavije u XX vijeku. Član KPJ od rane mladosti (1923), politički zatvorenik i emigrant u Sovjetskom Savezu, pripadnik Kominterne, završio je Komunistički univerzitet nacionalnih manjina Zapada i Institut za crvenu profesuru u Moskvi 1935. i postao doktor ekonomskih nauka.

Po nalogu Kominterne, otišao je u SAD i djelovao u svojstvu člana Jugoslovenskog komunističkog biroa. Učesnik je, kao dobrovoljac, u građanskom ratu u Španiji na strani republikanskih snaga, a bio je i zapovjednik u tome ratu američkog bataljona „Džordž Vašington“. Lični prijatelj Ernesta Hemingveja. Antifašista i antinacista. U SAD, u Pitsburgu, bio je urednik lista „Slobodna reč“. Vraća se u Jugoslaviju 1945. i biva urednik Tanjuga.

Radio je i kao profesor Ekonomskog fakulteta u Beogradu. Pošto se izjasnio za rezoluciju Informbiroa, nekoliko godina biva zatočen na Golom otoku. Po izlasku na slobodu, 1954, angažovao se u svojstvu naučnog saradnika na Ekonomskom institutu FNRJ. Spada u plejadu utemeljitelja kibernetike u Jugoslaviji. Bio je pukovnik JNA. Umro je 1988. u Veloj Luci, a posmrtni ostaci su mu kremirani i položeni na groblju u Beogradu. Bio je ličnost impozantne biografije.

Napisao je, između ostalog, i nekoliko knjiga iz oblasti politike, države, publicistike... Između ostalog, napisao je memoare „Odabrani put“, koje je u drugom izdanju objavio CID iz Podgorice 1997. godine.

Mirko Marković je u Pitsburgu 1945. objavio knjigu pod naslovom „Da smo načisto“, u izdanju „Slobodne riječi“. U toj knjizi on, pored ostaloga, piše i o tragediji Crne Gore poslije nasilne aneksije 1918. godine. Piše o stradanju i potlačenosti Crne Gore i Crnogoraca, o nacionalnom ugnjetavanju u Kraljevini SHS i Kraljevini Jugoslaviji (1918-1941). Marković piše i tome kako je srbijanski režim masovno ubijao Crnogorce i borce za njenu slobodu, palio kuće crnogorskih seljaka i rodoljuba. On piše i o ubistvu i spaljivanju porodice ustanika i komite Petra Zvicera u Cucama, koja se zbila aprila 1923. godine. I srbijanskim zločinima i teroru u Crnoj Gori.

Dr Mirko Marković u knjizi „Da smo načisto“, Pitsburg, USA, 1945. piše i sljedeće:

„U vezi sa seljačkim pitanjem postoji i nacionalno pitanje. U toku ovih 20 godina opstanka Jugoslavije, nacionalna politika beogradske vlade bila je i ostala politika tlačenja Hrvatske, Crne Gore, Makedonije i Slovenačke, politika raspirivanja mržnje među našim južnoslovenskim narodima, politika rušenja unutarnje sloge naroda Jugoslavije. Za spomenute nacije beogradska vlada bila je i ostala loša maćeha“. (navedeno djelo, str. 16)

„Taj ogromni žandarsko-policijski aparat beogradskih režima vršio je „srbizaciju“ Makedonije metodama, koje iznaša spomenuti francuski pisac. (U pitanju je francuski pisac Mari Poz, u knjizi „Rat se vraća“ iz 1933. - nap. Naša)

Ništa bolja sudbina nije postigla ni Crnu Goru... Kada je srbijanska vojska okupirala Crnu Goru poubijano je oko 500 crnogorskih seljaka, a popaljeno je u ovoj maloj zemlji oko 4.000 domova. Poznati francuski pisac, pokojni Anri Barbjus, u jednom svom članku o bijelom teroru na Balkanu, navodi primjer kako su se žandari beogradskih režima obračunali sa kućom i porodicom crnogorskog seljaka Zvicera. Oni su ušli u kuću, isprebijali Zvicerovu majku, sestre, ženu i djecu. Onda su ih vezali za direke u kući, izašli vani, zatvorili vrata i zapalili kuću. Cijela porodica je izgorela zajedno sa kućom. A sva krivica ove nesretne porodice sastojala se u tome što se Zvicer odmetnuo u šumu, protiveći se nasiljima beogradske vlade po Crnoj Gori. I ovo se dešavalo baš u postojbini Njegoša, koji je rekao: „Kome zakon leži u topuzu, tragovi mu smrde nečovještvom“.

Naročito poslije 1929. godine kraljevska vlada je uvela isti način „posrbljavanja“ u Hrvatskoj i Sloveniji. Signal za tu politiku bio je ispaljen u Skupštini 1928. godine, kada je srbijanski fašista ubio Stjepana Radića i još nekoliko prvaka Hrvatske Seljačke Stranke.

Šta je bio najstrašniji rezultat te politike beogradskih vlada i režima, politike terora i nasilja nad nesrbijanskim nacijama? Ta politika dovela je do toga da su danas osjećaji za jedinstvo među Jugoslovenima mnogo slabiji nego što su bili ikada prije. Nikada prije u svojoj istoriji Južni Sloveni nisu bili toliko udaljeni jedni od drugih i međusobno zavađeni i pocijepani, kao što su danas u zajedničkoj državi, u Kraljevini Jugoslaviji“. (Navedeno djelo, str. 27-28)