Aleksandar Leso Ivanović je rođen 21. novembra 1911. godine u Donjem kraju na Cetinju, gradu kojega je nerado napuštao i koji mu je, uz Crnu Goru, bio jedna od najvažnijih poetskih inspiracija. Otac mu je bio državni činovnik, a majka domaćica. Osnovnu školu i nižu Gimnaziju sa četiri razreda završio je na Cetinju, poslije čega je stupio u državnu službu (činovnik). Prvi put se javio u literaturi kao petnaestogodišnjak, te u narednih nekoliko godina desetak puta oglasio se u beogradskom “Vencu” Jeremije Živanovića i to je značilo priznavanje i relativnu afirmaciju jednog novog pjesničkog imena.[1] Kako kaže Niko S. Martinović to su bili “stihovani đački akvareli” rađeni na odbljescima narodne pjesme i Alekse Šantića. Tada je imao i prvu samostalnu izložbu slika, ali zbog materijalne oskudice morao je odustati od upisa na akademiju likovnih umjetnosti. Do 1935. godine u onovremenim crnogorskim publikacijama: u podgoričkom almanahu “Srž”, u cetinjskom “Pregledu”, “Zapisima”, “Odjeku”, i “Zetskom glasniku” štampao je još nekoliko pjesama.[2] Sljedećih desetak godina nije ništa objavljivao.

Od 1931. do Drugog svjetskog rata radio je u Higijenskom zavodu na Cetinju, a poslije rata u Ministarstvu zdravlja, Ministarstvu prosvjete i u izdavačkoj kući “Narodna knjiga” na Cetinju kao tehnički urednik, korektor i lektor. Nakon 1945. godine povremeno sarađuje sa “Pobjedom”, “Susretima” i “Stvaranjem”. Godine 1950. cetinjska “Narodna knjiga” izdala mu je prvu zbirku pjesama “Stihovi”, a deset godina kasnije titogradski “Grafički zavod” štampao mu je drugu knjigu poezije “Čapur u kršu”. Posljednjih desetak godina života radio je kao lektor u “Pobjedi”, ''i to vrlo cijenjen, jer, kako o njemu bilježi Čedo Vuković ‘znalo se da je tekst čist i pouzdan ako Lesova olovka prođe kroz njega’.’’[3] 

Ivanović je zapisao o sebi: ‘’Ja sam bio mnogo više ravnodušan prema datumu rođenja nego prema činjenici što sam uopšte rođen… No, dok se to prvo nasilje (rođenje) vrši nad nama u času kada smo još sasvim nesvjesni, kasnije – u staroj Jugoslaviji i za vrijeme okupacije – zapazio sam da su se nasilja nad ljudima vršila baš onda kada su oni bili najviše svjesni.      
Potičem iz činovničke porodice, a smatram za svoju osnovnu grešku što sam i lično produžio tu tradiciju. (Ako poživim, sinovi mi sigurno neće biti činovnici!). Dok mi je otac bio viši državni činovnik, majka mi se, kao prosta, patrijahalna Crnogorka, zadovoljila i pozivom domaćice. U svoje vrijeme imali su nešto nepokretnine, ali su je – usljed čestih bolesti i smrtnih slučajeva u porodici – morali prodati. Otac je već davno mrtav (zajedno sa osam sinova i dvije kćeri), a majka, kao penzionerka, još živa.

Poslije završena četiri razreda gimnazije stupio sam u državnu službu, primoran na to slabim materijalnim prilikama. Ova nesrećna prekretnica u mom životu materijalno mi nije ništa koristila, ali me zato intelektualno gotovo sasvim upropastila. Već u to vrijeme osjećao sam dispoziciju za književni rad, ali pseći život ondašnjeg državnog dnevničarčića i mnoge nesreće koje su se srušavale na našu porodicu, uveliko su me kočile i konačno odvele u kavanu, u neuredan život, u kocku … Pred sam drugi svjetski rat oženio sam se i time valjda potpuno zapečatio svoju sudbinu kao ‘književnika’.

… Tek poslije oslobođenja Cetinja bio sam nešto više od godine dana u Jugoslovenskoj armiji, stigavši u nju sa mnogim drugim koji su zakasnili.

Poslije demobilizacije (7. decembra 1945. godine) opet sam postao državni činovnik, naravno, pod kudikamo boljim okolnostima nego ranije. Pomalo pokazujem znake i književnog oživljavanja…''[5]